Het was de afgelopen vijf jaar stil rond Jay Kay. De songschrijver, zanger en het uithangschild van Jamiroquai leek ook toe aan een korte break. Meer dan achttien jaar draaide de Jamiroquai machine op volle toeren. Zes albums werden gemaakt waarop twintig hits staan. En van die zes platen werden er maar liefst 25 miljoen exemplaren verkocht.

De korte pauze werd uiteindelijk vijf jaar. En na een reeks festivalgigs komt Jamiroquai met vers werk. Jay Kay heeft een reeks dansbare nummers geschreven die in het verlengde van de groovy sound passen maar een stap verdergaan dan de actuele uitgemolken discoclubsound. “Alles op Rock Dust Light Star is live.”, meldt Kay in het persbericht van platenmaatschappij Universal, “Het is een echte ‘bandalbum’. Het vorige, fantastische, album was een beetje steriel. Dit keer hebben we de ‘flow’ van onze livesound kunnen opnemen.” Met ‘we’ bedoelt Kay drummer Derrick McKenzie, percussionist Sola Akingbola, gitarist Rob Harris, keyboardspeler Matt Johnson, bassist Paul Turner en zichzelf. En hoe goed Jamiroquai live klinkt kun je hier horen en zien.

Twee singles verzachten het wachten. White Knuckle Ride komt binnenkort uit en kort voor het album zal Blue Skies de charts enteren. Dat er weer blitse Lamborghini’s in razen, mooie dames uitdagend swingen en Kay weer een hoed zal dragen zou best eens kunnen. Al zagen we in de veertig seconde teaser zijn futuristische indianentooi.

Bij het bekijken van het logo met een slechte bril raak je van de wijs en zodra je weet dat ANM staat voor Anti Nigger Machine zijn de wenkbrauwen verfronst. Je weet dat het om een metalband gaat want je gelijktijdig knalt een nummer via hun MySpace uit de speakers. Een zwaar maar zeer groovy nummer en op de schaal van heavy metal een dikke acht. Toch laat iets je niet los. Die bandnaam. Welke muzikanten verbergen zich achter die beledigende naam? Of is het pure ironie? Sinds eind vorig jaar is bekend dat het gaat om een ‘supergroep’ en blind afgaande op het eerste nummer zou het zelfs de zwanenzang van recent gestorven bandleden van Type-O-Negative, Slipknot, Avenged Sevenfold samen met leden van Suicidal Tendencies, Killswitch Engage en Mushroomhead kunnen zijn. Gefopt! Verlate aprilgrap.

Anti-Nigger Machine is ook een nummer van Public Enemy uit 1990. Van een album dat iedereen hoort te hebben, het baanbrekende Fear Of A Black Planet. Langzaamaan wordt het duidelijk wie er in de band Anti Nigger Machine zitten…

Die stem, die ken je. Ja, King’s X! DuG Pinnick.

Hij werkte eerder met 24/7 Spyz, een crossover trio uit New York, en, verdraaid, natuurlijk, Jimi Hazel en Rick Skatore van die band horen we ook

Drummer Phil D. Fish kennen we van, inderdaad, Fishbone. Maar ook als drummer van Kylie Minogue, Gorillaz, Justin Timberlake, Murphy’s Law, Amp Fiddler, Little Richard enzovoort.

Hazel is niet de enige gitarist van het gezelschap, een ander voormalig Fishbonelid staat hem bij. Spacey T. (ex-Mother’s Finest, Kanye West, Talib Kweli) was een van de talenten achter de legendarische ‘zwarte’ metalband Sound Barrier.

Greg Fulton is de derde gitarist van ANM. Hij speelt ook in Cyclone Temple. Een opvallende actie van ANM is, na talrijke gesprekken bij platenmaatschappijen die de band wilde tekenen maar wel op voorwaarde dat minimaal de helft van de opnames hun eigendom wordt, dat de band het a la Marillion doet. De fans worden executive producers! Ze betalen mee aan de realisatie van het album (releaseperiode: medio september). Via deze site kun je ANM ondersteunen en een positieve bijdrage leveren aan het metallandschap. Want een ding is nu al duidelijk, dit gezelschap rockt!

Succes is een relatief begrip maar als je tussen de regels van de recente popsuccessen leest vallen een paar Nederlandse namen op. En het zijn geen popartiesten in oorspronkelijke zin, geen zangers of bands, maar juist zulke artiesten waar serieuze muzikanten hun neus voor ophalen. Als enige DJ/danceproducer staat bijvoorbeeld Tiësto in een actuele lijst van Billboard. Hij haalde vorig jaar met zijn wereldtournee meer geld binnen dan enkele grote bands. En net als bij Armin van Buuren staan bekende artiesten te dringen om een keer te werken met een van deze producers.

Een andere DJ die wereldsucces boekt heet Johan Gielen. Gielen maakt maandelijks het radioprogramma (podcast) Global Sessions voor diverse radiostations dat sinds eind juli ook verkrijgbaar is als remixalbum. Vier uur pittige dance, verdeeld over vier albums, in vier jaargetijden. Summer 2010 kun binnenkort bestellen.
Ondertussen zit Gielen opgesloten in zijn studio om zijn volgende ‘artist-album’ af te ronden. Als alles meezit, is dat album eind september op de markt. Welke gastzangers/zangeressen zijn uitgenodigd is nog geheim maar volgens zijn label gaat het om ‘bevriende A-artiesten. Als voorproefje verscheen al de singles ‘I’m Lonely’ (Johan Gielen presents Hollis P. Monroe) en ‘These Are My People’.

Tien jaar geleden begint Gielen samen met Svenson met produceren. Het duo scoort wereldwijd hits met ‘The Beauty of Silence’ en ‘Twisted’. Er volgen lucratieve remixopdrachten voor onder anderen Tiësto, Boy George, The Thrillseekers, Chicane en Delirium. Met name in Duitsland, Oostenrijk, Frankrijk, Zwitserland, U.K. en in hun geboorteland België scoren Gielen & Svenson. Solo breekt Gielen in 2006 door met het album ’Revelations’, dat verschijnt op Black Hole Recordings. Op dit album bewijst Gielen van meerdere markten thuis te zijn. Een sterk staaltje trance, progressive en techno.

Het was een plausibel artikel. Stemorkaan Tom Jones zou de studio zijn ingedoken met Tony Iommi en zijn Black Sabbath makkers voor een nieuw album. Helaas, helaas, het was een aprilgrap. Zesentwintig jaar later na geslaagde (‘Sexbomb’, ‘Kiss’) en minder geslaagde popdancenummers ging Sir Tom Jones de studio in met producer Ethan Johns ((bekend van zijn werk met onder andere Ryan Adams, Kings Of Leon, en Paolo Nutini), Booker T. (Jones – geen familie) en Gillian Welch. Het resultaat kreeg de passende titel ‘Praise & Blame’. Jones (70) zal velen verrassen. Gospel, blues en soul is wat het nieuwe album uitademt. Denk aan de prachtige albums ‘Don’t give up on me’ van Solomon Burke, ‘Raising Sand’ van Robert Plant en Alison Krauss of de American Recordings reeks van Johnny Cash. Op vrijdag 23 juli komt ‘Praise & Blame’ in Nederland uit. Hebben? Bestel ze hier!

Tom Jones was onlangs te gast in de tv-show Friday Night with Jonathan Ross (BCC) waar hij een duivelse versie vertolkte van het John Lee Hooker nummer ‘Burning Hell’. Ethan Johns is de gitarist.

Op papier lijkt het een vreemde samenwerking maar in beeld klopt het. In de linker hoek zie je de ervaren acteur (en zanger) Frits Lambrechts achter hem zit en staat het psychedelische garagerockduo zZz. Het klikt en klinkt pakkend. De teaser, in modern Nederlands clip, Dodemanshand voedt de nieuwsgierigheid naar de nieuwe muziektheatervoorstelling Bagage van Lambrechts. Bagage viert haar première volgend jaar april in de theaters. De voorstelling wordt geregisseerd door Marcel van Brakel en is een coproductie van Productiehuis Muzieklab Brabant en Polymorf.

Bagage vertelt het verhaal van een ouder reist met hun caravan rusteloos van casino naar casino. Nadat de vrouw plotseling overlijdt, kan de man geen afscheid van haar nemen en probeert met haar uiteenvallende lichaam door te leven alsof er niets is gebeurd.
Björn Ottenheim en Daan Schinkel, zZz, schreven niet alleen de muziek voor Bagage maar ook voor de korte film ‘De Boule De Boule’ van Fedde Hoekstra, met in de hoofdrollen o.a. Tygo Gernandt en Matteo van der Grijn. De film gaat tijdens het Nederlandse Filmfestival 2010 in première. De heren van zZz vervullen ook een rol in de film. Het derde album van zZz staat in de planning voor medio 2011.

Frits Lambrechts maakte in de jaren zeventig vijf albums en scoorde met Kwik kwik slow een heuse hit in 1975. Daarnaast speelde hij in talloze musicals (o.a .Zeldzaam, Willeke, Grace) en muziektheatervoorstellingen (Jona, Poezie hardop). In 2004 verscheen het dubbelalbum Het Portret. Naast vele eigen composities staan er ook nummers van tekstschrijvers en componisten als Jules de Corte, Hans Dorrestijn, Friso Wiegersma, Harry Bannink, Louis Davids en Jurre Haanstra op Het Portret. Hier te bestellen.

Het bericht kwam als donderslag bij heldere hemel; op zijn MySpacesite maakte Mick Karn afgelopen week bekend dat hij ongeneselijk ziek is. Volgens het bericht bevindt Karn zich in ‘advanced stages of cancer’. Alsof deze tragedie niet genoeg is zorgen de pittige medische kosten bij Karn en zijn gezin voor financiële problemen. De oproep om hem met donaties bij te staan werd een dag later beantwoord door ex-Japandrummer en langjarige vriend Steve Jansen. Een manier om meer dan alleen te helpen is natuurlijk om een paar albums van Karn aan te schaffen. Wij selecteerden drie albums die elke muziekliefhebber blind kan (lees: moet) kopen.

Concrete Twin

Selected

Ism Karn met Steven Jansen en Richard Barbieri

Mick Karn (1958) is meer dan alleen een magnifieke en inspirerende bassist. Zijn klarinet-, oboe- en saxofoonspel gaven vele nummers van Japan een extra dimensie en maken zijn eigen nummers af. Karn, geboren als Anthony Michaelides op Cyprus, geniet ook aanzien in de kunstwereld. Zijn sculpturen en foto’s ronden het mystieke beeld dat je bij het beluisteren van Karn’s muziek krijgt af. De kans is overigens groot dat je een album met Karn’s typische bassound in de kast hebt staan. Zijn naam staat op platen van Kate Bush, Joan Armatrading, Gary Numan, Bill Nelson en Midge Ure. Karn runt met Steve Jansen en Richard Barbieri het label Medium.

Persbureau Belga en diverse andere media maakten vandaag de melding: de eerste Willy Vandersteenprijs gaat naar Brecht Evens. Een stripauteur uit Brussel met wortels in Gent. Hij krijgt een prijs van maar liefst 5000 Euro voor het album ‘Ergens waar je niet wil zijn’.
De prijs is in het leven geroepen door Vlaams-Nederlands huis deBuren in Brussel, Stripdagen Haarlem en Strip Turnhout en wordt voortaan afwisselend uitgereikt op de stripfestivals van Haarlem en Turnhout. Willy Vandersteen was de geestelijke vader van diverse stripreeksen met Suske en Wiske als uitschieter. Overigens werd er medio jaren tachtig al een Willy Vandersteenprijs georganiseerd waar jonge talenten aan deelnamen.

‘Ergens waar je niet wil zijn’ (2009) werd uit een driehonderdtal titels geselecteerd en is ondertussen aan een internationale carrière begonnen. De Franse editie verscheen onlangs bij Actes Sud en kreeg enthousiaste kritieken. Volgende maand verschijnt de Engelstalige uitgave bij Drawn&Quarterly, de Amerikaans-Canadese graphic novel-uitgever waar ook Chris Ware, Daniel Clowes en Charles Burns hun werk uitgeven.

Op vrijdag 4 juni, bij de opening van Stripdagen Haarlem, ontvangt Evens de prijs uit handen van Leen Vandersteen, dochter van tekenaar Willy Vandersteen. Evens’ stripalbum ‘Ergens waar je niet wil zijn’ is nog niet bij Cosmox verkrijgbaar.

Wij maakten kennis met de drie vrijgezelle dames onder de noemer S1ngle in AD en Het Gazet van Antwerpen in vorm van een gagstrip door striptekenaars Hanco Kolk en Peter de Wit. De transformatie van geestige strip naar een tv-serie is niet helemaal geslaagd al hebben scenaristen Ger Apeldoorn en Wim Bax er wel een geloofwaardige draai aan gegeven.

Met succes. Want de belevenissen van de drie verpleegkundigen, gespeeld door Katja Schuurman, Bracha van Doesburgh en Eva Van Der Gucht, zijn straks ook bij onze oosterburen te zien op de gloednieuwe tv-zender Sixx (uit de stal van het ProSiebenSat.1 ondernemen). In Nederland loopt op NET5 al het derde seizoen van S1ngle. De kans is groot dat S1ngle ook in Duitsland zal aanslaan, men rept in de voorberichten over ‘die europäische Antwort auf “Sex and the City”.

De DVD van het tweede seizoen van S1ngle is net uit en kun je hier bestellen.

Steeds meer operasterren wagen schreden in de popwereld. Niet werkelijk een nieuw gegeven maar door de recente successen van Kathrine Jenkins, Il Divo en Andrea Bocelli is het wel een lucratieve stap. Renée Fleming is waarschijnlijk de eerste die zich waagt aan een ‘crossover-popalbum’ met zogenaamde kwaliteitspop en –rock. Op het album ‘Dark Hope’ krijgen nummers van onder meer Arcade Fire, Band of Horses, Death Cab For Cutie, The Mars Volta, Muse en Leonard Cohen een unieke en spannende uitvoering. Producer David Kahne (Regina Spektor, The Strokes, The Bangles, Sublime en vele anderen) werkte mee aan het dit album dat vrijdag 21 mei uitkomt. Door een klik, en wel hier, kun je ‘Dark Hope’ bestellen.

Fleming over het bijzondere project: ”It’s a visit to a new, parallel universe. I’ve always been inspired by artists who have shown musical and intellectual curiosity and the courage to take risks. Because everything about the voice interests me, I felt it would be fascinating to learn a completely different style of singing.”

Op de schouw van Renée Fleming staan drie Grammies en een Edison award. Ze zong bij de inauguratie van Barack Obama en vlak na 9/11 op de herdenking op Ground Zero. Fleming bracht eerder het jazzalbum ‘Haunted Heart’ uit.

De titel van dit blogbericht slaat eigenlijk nergens op, want als er een muziekgenre bestaat dat altijd in ontwikkeling is gebleven dan is dat wel ‘de jazz’. Voor jonge muzikanten biedt jazz een ander voordeel. Het heeft een rijke achtergrond waaruit men in de huidige context nog steeds kan citeren. Wie regelmatig jazztijdschriften als Jazzism en Jazz Magazine doorbladert of de cultuurpagina’s van de kwaliteitskranten leest stootte onlangs op de naam Joris Posthumus . Een fragment uit de recensie in het Nederlands Dagblad: Posthumus’ composities zijn herkenbaar en blijven hangen bij de luisteraar. Deze modern klinkende modale muziek bevindt zich ergens tussen die van John Coltrane en Michael Brecker in.

De tenorsaxofonist heeft samen met zijn Quartet en saxofooncollega Tom Beek het gevierde album The Abyss uitgebracht. De kenners waren het voor een keer unaniem eens: dit album is excellent. Posthumus kan bovendien rekenen op drie muzikanten met wie hij voor Productiehuis Muzieklab Brabant het innoverende project The New Quartet/TNQ invites/TNQ meets realiseerde. Een concertreeks in de Tilburgse 013, in diens ’rock ’n roll’ clubzaal Bat Cave, met gasten als Yuri Honing. En die drie muzikanten maken zelf ook furore: drummer Pascal Vermeer werkt ook met Michiel Borstlap, bassist Jurriaan Dekker was de laatste maand op Europese tour met BEAM en Daniel Johnston en pianist Jeroen van Vliet bracht ondermeer het album Thin Air met Sideka. Een ander graatmeter van de opkomst van de Nederlandse jazz is naast de vele releases de agenda’s van die jonge garde.

Joris Posthumus Quartet speelt op 9 juli op het beroemde North Sea Jazz. Stadsgenoten van de in Tilburg wonende Posthumus kunnen hem samen met zijn Quartet ook op het diVERStival beleven. Dan speelt het Joris Posthumus Quartet met pianist Gideon van Gelder op 25 juni in Paradox. Meer concertdata vind je hier.

The Abyss kun je hier bestellen, Thin Air van Jeroen van Vliet & Sideka hier.